Büyük maçı seyrederken Karl-Hainz Rummenigge ve Uli Hönes’i gördüm ekranda.
1982 Dünya Kupası’nın o meşhur Almanya–Fransa maçında, Schumacher’in Battiston’un dişlerini kırdığı an hâlâ futbol tarihinin en sert sahnelerinden biri olarak hafızamda durur.
Sol bek Hans-Peter Briegel; gücü, fiziği ve mekanik temposuyla bugün bile benzerine az rastlanan bir figürdü. Hamburg’un soğuk sağ beki Kaltz ise “muz orta”nın ustasıydı; çizgi boyunca çalışan.
Littbarski orta sahada ip üstünde yürüyen bir cambaz gibiydi. Paul Breitner ise Volkswagen fabrikasında motor toplayan bir ustanın disiplinini ve zekâsını taşıyordu oyuna.
Bütün bu karakterler, bütün bu eşsiz yetenekler; finalde Paolo Rossi ve Tardelli’nin İtalya’sına yenildi.
Karl-Heinz Rummenigge ise o dönemin ve 1986 Dünya Kupası’nın kaybeden final kahramanlarından biri oldu; iki farklı finalde Maradona çağının gölgesinde kalan büyük Alman kaptanı…
Sonra kader başka türlü yazıldı.
Uli Hönes başkan, Rummenigge CEO olarak Bayern Munich’e döndüler. Futbolculuktan yöneticiliğe geçişte, dünya futbol tarihinin en başarılı ortaklıklarından birini kurdular.
20’den fazla Bundesliga şampiyonluğu, Şampiyonlar Ligi zaferleri, UEFA Süper Kupaları, Kulüpler Dünya Kupaları…
Ama asıl başarıları kupaları değil; bir futbol kültürü inşa etmeleriydi.
Bu ikilinin Futbol işçiliğinden futbol endüstrisine geçişinin şiirsel anlatımı; Charles Bukowski’nin kaybeden karakterlerinin edebi yükselişi kadar etkili oldu “ Yoksulların tiyatrosunda”
Türkiye’de ise futbol uzun yıllardır bir ekol üretemeyen büyük bir gürültüye dönüştü.
Müteahhitlerin şamatası, armatörlerin şovu, hipodrom ağalarının angaryası…
Zengin çocuklarının oynayamadığı ama oynatmak istediği pahalı bir kukla.
Herkesin birbirini suçladığı, yetersizliğin kitabının para ile yazılmaya çalışıldığı bir “ayak oyunu”…
İşi bilen ile kılıcı kuşananın değersizliği tesadüf değildir bu topraklarda. Futbol da bundan ziyadesi ile nasibini almıştır. Mercedes Maybach’ı taksi yapmış bir milletin çocuklarının başarısının tesadüf olmadığı gibi…
