Yolun sonu yavaş yavaş görünüyor; yaş artık yetmiş. Ömrümün büyük bir bölümü geride kalmış. Dönüp baktığımda arkamda koca bir hayatın izlerini görüyorum.
Zamanın nasıl bu kadar hızlı geçtiğini, gençliğin ne zaman avuçlarımdan kayıp gittiğini anlamak mümkün değil.
Aynaya baktığımda yüzümdeki derin çizgiler, ak düşmüş saçlarım ve yorgun bakışlarım bana yalnızca geçen yılları değil, yaşadığım acıları, sevinçleri, hayal kırıklıklarını ve unutamadığım hatıraları da hatırlatıyor.
Göz açıp kapayıncaya kadar geçen bu ömürde meğer ne çok şey geride kalmış! Çocukluk arkadaşları, eski dostlar, yarım kalmış hayaller, bir daha yaşanmayacak günler… Dostlar birer birer eksilmiş, kimi uzaklara düşmüş, kimi ebedî âleme göçmüş. Bir zamanlar hiç bitmeyecek sandığımız günler, şimdi hatıralarımızın sararmış yaprakları arasında duruyor.
Yaş yetmiş olunca insanın dünyaya bakışı da değişiyor. Gençliğin hırsları, bitmeyen telaşları, küçük hesapları eski cazibesini kaybediyor. İnsan, sahip olduklarının çokluğundan ziyade hayatına kattıklarını, kaç insanın gönlüne dokunabildiğini, kaç gönül kırığını onarabildiğini düşünmeye başlıyor.
Anlıyor ki servet, makam, şöhret gelip geçici; geriye insanın ahlakı, iyiliği, bıraktığı güzel izler ve gönüllerdeki hatırası kalıyor.
Ne var ki yaş yetmiş demek, hayat bitti demek değil. Ömrün akşamına yaklaşırken bile insanın önünde değerlendirebileceği bir bugün, söyleyebileceği bir söz, okuyabileceği bir kitap, öğrenebileceği yeni şeyler ve dokunabileceği gönüller var.
Beden yorulabilir, adımlar yavaşlayabilir; fakat akıl merak etmeye, gönül sevmeye, insan iyilik yapmaya devam edebilir. Belki gençliğimizdeki gibi koşamayız ama hayatı daha iyi anlayabiliriz. Belki eskisi kadar kalabalık değiliz ama dostluğun kıymetini daha iyi biliriz. Belki geçmişi geri getiremeyiz ama bugünü geçmişin pişmanlıklarıyla tüketmek zorunda da değiliz.
Şimdi hayatın bu demlerinde geride bırakılan izlerin huzuru, yaşananların buruk hatırası ve ömrün akşamına ermiş olmanın dinginliği var. Fakat bütün bunların yanında, insanın içine doğan yeni bir idrak de var: Hayatın kıymeti, kaç yıl yaşadığımızdan çok, yaşadığımız yıllara ne kattığımızda saklı.
Dün geçti. Yarın meçhul. Bugün ise hâlâ bizim.
Öyleyse geçmişin hüznüne teslim olmadan, kalan ömrü bir şikâyet mevsimine çevirmeden yaşamalı. Her sabahı yeni bir imkân, her nefesi bir nimet bilmeli. Kırmadan, dökmeden, kimsenin hakkına girmeden; okumaya, düşünmeye, öğrenmeye ve iyilik etmeye devam etmeli.
Yaş yetmiş… Belki ömrün akşamındayız; ama gönlümüzde hâlâ söylenecek sözler, paylaşılacak düşünceler ve yapılacak iyilikler var.
Çünkü insanın yaşı ilerleyebilir; fakat hayatla kurduğu bağ, merakı ve gönül zenginliği tükenmek zorunda değildir.
Ömür dediğin, yalnızca geride bıraktığımız yıllar değil; kalan zamana hangi anlamı yüklediğimizdir.
