Bazen bir toplantıda yaşanan birkaç dakikalık tartışma, yıllardır konuşulmayan sorunları yeniden gündeme taşır.

Kulüpler Birliği Vakfı toplantısında yaşanan gerginlik de bana göre tam olarak böyleydi.

Konu sadece iki başkan arasında yaşanan söz düellosu değildi. Konu, yıllardır Anadolu kulüplerinin dillendirmeye çalıştığı ama çoğu zaman yeterince karşılık bulamayan adalet arayışıydı.

Bu nedenle Samsunspor Başkanı Yüksel Yıldırım'ın yaptığı açıklamaları sadece Samsunspor penceresinden okumuyorum.

Bana göre o gün dile getirilenler, birçok Anadolu kulübünün yıllardır içinde biriktirdiği rahatsızlığın dışa vurumuydu.

Yüksel Yıldırım'ın en çok konuşulan sözlerinden biri, devletin bazı kulüplere sağladığı desteklerle ilgiliydi.

Bu açıklamaya katılırsınız ya da katılmazsınız.

Ancak şu gerçeği de görmezden gelemeyiz:

Türkiye'de futbol ekonomik olarak aynı şartlarda oynanmıyor.

Bazı kulüpler geçmişten gelen ekonomik güçleriyle, marka değerleriyle ve oluşturdukları etki alanıyla çok daha avantajlı bir konumda bulunuyor. Anadolu kulüpleri ise çoğu zaman kendi imkanlarıyla ayakta kalmaya çalışıyor.

İşte Yüksel Yıldırım'ın itiraz ettiği noktanın da tam burası olduğunu düşünüyorum.

Çünkü mesele sadece Samsunspor değil.

Mesele rekabet şartlarının gerçekten eşit olup olmadığı.

Toplantıda kullanılan üslup da en az konuşulan konular kadar dikkat çekiciydi.

Türk futbolunun yıllardır çözemediği en büyük sorunlardan biri de tam burada başlıyor.

Fikirler sert şekilde tartışılabilir.

Eleştiriler yapılabilir.

Ama farklı düşünen insanları susturmaya çalışmak, sözü kesmek ya da kişiselleştirmek hiçbir sorunu çözmez.

Futbolun yöneticileri, saha kenarında değil masa başında örnek olmak zorundadır.

Çünkü kullandıkları dil, futbolun iklimini de belirliyor.

Benim asıl üzerinde durduğum konu ise başka.

Ne zaman Anadolu'dan güçlü bir ses yükselse, tartışmanın odağı çoğu zaman söylenenler değil, söyleyen kişi oluyor.

Böyle olunca da asıl mesele geri planda kalıyor.

Oysa konuşmamız gereken şey şu:

Türk futbolunda bütün kulüpler gerçekten aynı şartlarda mı mücadele ediyor?

Yayın gelirlerinden tesisleşmeye, sponsorluktan ekonomik imkanlara kadar birçok başlıkta bu soruya gönül rahatlığıyla "evet" diyebiliyor muyuz?

Bence diyemiyoruz.

Samsunspor son yıllarda sahada önemli bir gelişim gösterdi.

Ekonomik disiplinini büyük ölçüde korudu.

Kurumsallaşma adına önemli adımlar attı.

Sahada da, büyütülmüş takımlara karşı çekinmeden oynayan bir takım kimliği oluşturdu.

Dolayısıyla kulübün yöneticisinin de bu yapıyı savunmasını doğal karşılıyorum.

Elbette herkes aynı fikirde olmak zorunda değil.

Ancak farklı bir görüş dile getirildiğinde bunun cevabı yüksek sesle bastırmaya çalışmak olmamalı.

Atalar boşuna "doğru söyleyeni dokuz köyden kovarlar" dememiş.

Bazen söylenen söz rahatsız ediyorsa, önce o sözün neden rahatsız ettiğine bakmak gerekir.

Türk futbolunun bugün ihtiyacı olan şey daha yüksek sesle konuşan yöneticiler değil, daha çok dinleyen yöneticilerdir.

Çünkü rekabet sadece sahada güzel olduğunda futbol büyür.

Masada güç gösterisinin kazananı olmaz.

Sonuçta hepimiz aynı futbolun içindeyiz.

Samsunspor'un istediği şey de bana göre ayrıcalık değil.

Eşit şartlarda yarışabilmek.

Ve açık söylemek gerekirse, Anadolu kulüplerinin sesi daha fazla duyulmadan Türk futbolunun gerçek anlamda büyümesi de kolay görünmüyor.