Aşağı yukarı herkesin gördüğünü artık yüksek sesle söylemenin zamanı geldi.
Samsunspor’un son haftalardaki düşüşünün tek ve net bir nedeni var: yorgunluk.
Ama bu sıradan bir yorgunluk değil. Bu, planlama yorgunluğu.
Haftada üç maça varan bir tempo…
Avrupa, lig, kupa derken dar bir rotasyonla zorlanan bir takım…
Ve bu yoğunluğun altına alternatifsiz bir kadro koyarsanız, ortaya çıkan tablo sürpriz olmaz.
Sahada bağırarak gelen bir gerçek vardı haftalardır:
Bu takımın transfere ihtiyacı var.
Ama transfer dediğiniz şey, takvim yaprağı 2 Ocak’ı gösterdiğinde başlamaz.
Transfer, daha önceden başlar.
Oyuncuyla temas, ikna, planlama…
Tıpkı Kasım ayında anlaşmasını yapıp 2 Ocak’ta senin oyuncunu kadrosuna katan kulüpler gibi.
Bugün geldiğimiz noktada tablo daha da ağırlaştı.
Musaba ayrıldı.
Emre Kılınç sakat.
Coulibaly sakat.
Ntcham sakat.
Ndiaye Afrika Kupası’nda.
Ve Thomas Reis…
Elinde oyunu değiştirecek tek bir hamle kartı bile kalmadı.
Yarın Süper Kupa’da Fenerbahçe karşısına çıkacak Samsunspor’un 11’ini saymak artık zor değil.
Çünkü kim oynayacak belli, kim oynayamayacak daha da belli.
Alternatif yok.
Plan B yok.
Tempo düştüğünde oyunu yukarı çekecek kulübe gücü yok.
Böyle bir tabloda öncelik tartışmasız transfer olmalıydı.
Ama ortada somut bir hamle yok.
Sadece kulisler, söylentiler, “bakıyoruz” cümleleri…
Evet, devre arası transfer zordur.
Ama tam da bu yüzden planlama sezon başında yapılır.
Maddi sıkıntı olmadığı bu kadar net ifade edilirken,
en azından bir–iki kritik takviyenin bugüne kadar bitmiş olması gerekirdi.
Çünkü bu tempo,
bu maç yoğunluğu,
bu sakatlık yükü
bu kadroyla uzun süre taşınmaz.
Thomas Reis’in saha kenarındaki çaresizliği taktikle ilgili değil.
Bu, oyuncu sayısıyla ilgili bir gerçekliktir.
Samsunspor hala güçlü bir takım.
Hala oyunu olan, kimliği olan bir ekip.
Ama futbol sadece ilk 11’le oynanmıyor.
Eğer bu süreç doğru yönetilmezse,
yorgunluk sadece bacaklara değil,
puan tablosuna da ağır ağır çöker.
Ve bu, sahadaki oyuncuların değil,
zamanında yapılmayan planlamanın faturası olur.