Bugünlerde Samsun sokaklarından yükselen bir ses var. Sosyal medyada dolaşıyor, evlere giriyor, okullarda mırıldanılıyor.
“Kabe’de Hacılar Hu Der Allah…”
Celal Karatüre ve arkadaşları sokak sokak dolaşarak icra ettiği bu ilahi, basit bir müzik çalışması olmanın ötesine geçti. Ortaya çıkan tablo, aslında bir kültürel hatırlayışın işareti.
Yıllardır gençlerin ilgisini çekmek için dev bütçeli projeler yapılıyor. Diziler, klipler, dijital içerikler… Her şey daha büyük, daha parlak, daha iddialı. Ama bazen bir sokak köşesinde söylenen içten bir nakarat, bütün o gösterişli dünyanın önüne geçebiliyor.
Biz bu topraklarda buna “maya” deriz.
Maya; bastırıldıkça kaybolmaz. Üzeri örtülse de silinmez. Zamanı geldiğinde yeniden kabarır. Bu ilahinin gördüğü ilgi de biraz bununla ilgili. İnsanlar pahalı olanı değil, sahici olanı arıyor. Gösterişli olanı değil, kendine benzeyeni.
Burada mesele bir müzik türü meselesi değil. Mesele, kültürel aidiyetin yeniden görünür olması. Sokaktaki amcanın, okul çağındaki gencin, evdeki annenin aynı ezgide buluşabilmesi.
Elbette bu sürecin büyümesinde sosyal medyanın payı var. Ama dikkat çeken şu: İçerik algoritmaların ürünü değil; algoritmalar bu içeriğin peşine takılmış durumda. Bu da bize şunu gösteriyor: Trend her zaman yukarıdan aşağıya inmez, bazen aşağıdan yukarıya yükselir.
İlahinin bu kadar karşılık bulması, toplumun “sahicilik” ihtiyacının güçlü bir göstergesi. dijital efektlerle parlatılmış sesler, kurgulanmış hayatların, steril sahnelerin arasında; bir adamın elindeki mikrofonla söylediği içten bir söz hala yer bulabiliyor.
Bu bir kültürel kırılma mı?
Belki.
Ama daha doğru ifade şu: Bu bir kültürel hatırlama.
Toplum, köklerini tamamen terk etmiyor. Modernleşiyor ama hafızasını silmiyor. Zaman zaman o hafıza kendini hatırlatıyor. Bu ilgi de o hatırlayışın bir tezahürü.
Demek ki neymiş?
Moda değişir, algoritmalar yön değiştirir, gündem akıp gider… Ama kalbe değen, çağdan bağımsız bir yol bulur.
Bizim mayamız sağlam derken kastettiğimiz tam da bu.
Hu diyenlere selam olsun.