Bazı futbolcular vardır…
Sadece forma giymezler. O formanın ağırlığını taşırlar. Bulundukları kulübün ruhunu hisseder, o ruhu sahaya yansıtırlar. Taraftar da bunu hemen anlar zaten. Çünkü futbol sadece ayakla oynanan bir oyun değildir; karakterle, aidiyetle, yürekle de oynanır.
Zeki Yavru, Samsunspor için tam olarak böyle bir kaptandı.
Sahada mücadeleyi hiç bırakmadı. Maçın 10. dakikasında da aynı ciddiyetle oynadı, 90+5’te de. Takım kötü giderken ortadan kaybolanlardan olmadı. Baskının arttığı, eleştirilerin yükseldiği dönemlerde sorumluluk almaktan kaçmadı. İyi günde ise hiçbir zaman kendisini ön plana koymadı. Hep takım dedi, hep birlikte sevindi, hep birlikte üzüldü.
Bugün futbolda böyle karakterlere çok sık rastlanmıyor.
Çünkü artık futbolun içinde aidiyetten çok vitrin, mücadeleden çok istatistik konuşuluyor. Ama bazı oyuncular vardır ki rakamlarla anlatılamaz. Zeki Yavru da onlardan biriydi. Belki attığı golle değil ama gösterdiği duruşla insanların gönlünde yer etti.
Samsunspor gibi inişli çıkışlı bir kulüpte kaptanlık yapmak kolay değildir. Bu şehir futbolu sadece izlemez; yaşar, hisseder, öfkelenir, sevinir. Tribün bazen omuz verir, bazen yük bindirir. Baskının her an hissedildiği böyle bir camiada dimdik ayakta kalabilmek karakter ister.
İşte Zeki Yavru’yu farklı yapan da buydu.
Sahadaki profesyonelliğiyle, mücadele gücüyle, aidiyet duygusuyla bu şehrin hafızasında özel bir yer bıraktı. Yeri geldi takım arkadaşını sakinleştirdi, yeri geldi tribünü ayağa kaldırdı. Yeri geldi son dakikada ciğerini ortaya koydu. Çünkü o formayı sadece sırtında taşımıyordu; belli ki yüreğinde de taşıyordu.
“Yiğit düştüğü yerden kalkar” derler ya… Samsunspor’un zor dönemlerinde de, ayağa kalktığı dönemlerde de hep o takımın içindeydi. Süper Lig yolunda da vardı, sancılı günlerde de vardı. Bu yüzden bazı vedalar sıradan olmaz.
Futbolda ayrılıklar da sevdaya dahil elbette. Hiçbir futbolcu sonsuza kadar aynı formayı giymez. Ama bazı isimler giderken sadece forma bırakmaz, iz bırakır. İşte Zeki Yavru da öyle bir isim.
O sadece sağ bek oynayan bir futbolcu değildi. Soyunma odasında sözü dinlenen bir ağabeydi. Genç oyuncular için yol gösteren bir isimdi. Zor zamanda takımı toparlayan, iyi zamanda ise ayağı yere basan bir liderdi.
Samsunspor taraftarı için onunla ilgili unutulmayacak çok anı var.
Kritik müdahaleler…
Son dakikaya kadar bitmeyen mücadele…
Rakibin en etkili oyuncusuna nefes aldırmayan savunması…
Tribünleri ayağa kaldıran hırsı…
Ama galiba en çok da o hiç eksilmeyen enerjisi hatırlanacak.
Çünkü bazı futbolcular maç kazanır, bazıları gönül kazanır. Zeki Yavru ikisini de yaptı.
Bugün Samsunspor’dan ayrılıyor olabilir. Ama bazı bağlar sözleşmeyle kurulmaz ki zaten. Bazı insanlar gider ama şehirde izi kalır. Adı geçtiğinde insanların yüzünde bir tebessüm oluşur.
İşte gerçek aidiyet biraz da budur.
Teşekkürler Kaptan…
İyi ki yollarımız kesişti.
İyi ki Samsunspor çatısı altında buluştuk.
Bu hikaye sadece bir transfer hikayesi değildi. Bir futbolcuyla bir şehrin birbirine gönül vermesiydi.
Yolun açık olsun Zeki Yavru.
Nereye gidersen git, Samsun’da her zaman bir evin olduğunu unutma. Çünkü bu şehir, formasını terletenle birlikte yüreğini koyanı da unutmaz.